اخبار علمی ( اردیبهشت 1392 )
منبع:
ناسا در حال توسعه ماه نورد جدیدی به منظور یافتن و آنالیز آب و سایر مواد در عمق یخ زده دو قطب ماه است.
به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مأموریت ماه نورد جدید ناسا با نام اختصاری RESOLVE با بودجه ای بالغ بر 250 میلیون دلار انجام می شود که شامل ساخت یک موشک برای انتقال ماه نورد است.
ناسا به منظور کاهش هزینه های این طرح قصد دارد از نور خورشید برای تأمین انرژی ماه نورد و تجهیزات علمی آن استفاده کند.
«ویلیام لارسون» از مدیران اسبق مرکز فضایی کندی ناسا تأکید می کند: برای انجام چنین مأموریتی در مناطق قطبی ماه به انرژی هسته ای نیاز است که باعث افزایش هزینه های طرح می شود، اما انرژی خورشیدی بسیار مقرون به صرفه و در دسترس است.
مأموریت RESOLVE در نوامبر 2017 با پرتاب ماه نورد آغاز می شود؛ پس از فرود بر روی ماه و بمدت 2.5 روز با استفاده از نور خورشید جستجو برای یافتن هیدروژن انجام می شود؛ سپس ماه نورد با قرار گرفتن در سایه بمدت دو روز در خواب زمستانی فرو می رود و در پنج روز بعدی مأموریت با کمک نور خورشید حفاری در عمق یک متری برای یافتن و آنالیز مواد مختلف آغاز می شود.
ابزار علمی پیشرفته ماه نورد برای آنالیز ایزوتوپ های هیدروژن طراحی شده اند و مأموریت RESOLVE می تواند به پرسش های زیادی در خصوص ماهیت مناطق قطبی و امکان تولید آب بر سطح ماه پاسخ دهد.
آژانس فضایی کانادا در این طرح با ناسا مشارکت داشته و مأموریت شبیه سازی فعالیت ماه نورد نیز تابستان سال جاری در هاوایی انجام خواهد شد.
مقامات ناسا از انتشار قدرتمندترین جرقه خورشیدی سال 2013 در روز پنجشنبه هفته گذشته خبر دادند که ممکن است امروز ارتباطات رادیویی را بطور موقت در زمین با اختلال روبرو کند.
به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این جرقه خورشیدی در ساعت 07:16 به وقت گرینویچ با شدت متوسط در گروه توفانهای خورشیدی M6.5 رخ داد که با تخلیه تاج خورشیدی همراه شد.
رصدخانه دینامیک خورشیدی ناسا به ثبت تصاویر خارقالعادهای از این قویترین جرقه خورشیدی 2013 پرداخته و آن را با جزئیات دقیق به نمایش درآورده است. این فضاپیما یکی از چندین رصدخانه فضایی است که فعالیتهای آبوهوایی خورشید را تحت نظر دارند.
مقامات ناسا این جرقه را یک پرتاب فنری برای خورشید خواندهاند که با ورود به فعالترین زمان دوره خود نسبتا آرام عمل کرده است.
جرقه روز گذشته حدود 10 برابر ضعیفتر از جرقههای نوع X بود که قدرتمندترین جرقههای متشر شده از خورشید به شمار می رود. جرقههای نوع M یکی از ضعیفترین رویدادهای خورشیدی است که با این حال میتواند تاثیرات آبوهوایی بر نزدیکی زمین مانند اختلالات ارتباطی یا نمایشهای چشمگیر شفقهای قطبی را به همراه داشته باشد.
این توفان خورشیدی منجر به اختلال ارتباط رادیویی در زمین شده که به عنوان یک رویداد R2 ثبت شده است.
جرقههای خورشیدی شدید و تخلیههای تاج خورشیدی در صورتی که مستقیما به سوی زمین باشند نمیتوانند برای فضانوردان و ماهوارههای موجود در مدار خطرساز باشند. این رویدادها میتوانند با علائم جیپیاس و ماهوارههای ارتباطی در فضا تداخل پیدا کرده و به زیرساختهای سیستمهای برق بر روی زمین آسیب برسانند.
مقامات ناسا این توفان خورشیدی را دنبال میکنند تا خطرارت احتمالی آن برای زمین را شناسایی کنند. در همین حال رصدخانه دینامیک خورشیدی و سایر فضاپیماها به بررسی فعالیت خورشید ادامه خواهند داد.
محققانِ مربوط به مریخنورد کنجکاوی از ناسا، در 12 مارس گزارش دادند که حیات میکروبی، میلیاردها سال پیش بر روی مریخ رشد پیدا کردهاست. تحلیل اولین نمونه بدست آمده از صخرهای بر روی سیاره سرخ، وجود یک محیط غیراسیدیِ نسبتا آبزی نمکی را آشکار میکند که سرشار از مواد معدنی حاوی انرژی است. هر چند هیچ مدرکی از حیاتِ گذشته در دست نیست، اما محققان میگویند، این نمونه نشان میدهد که بهترین محیط برای زندگی که تاکنون کشف شده مریخ است.
جان گراتزینگر (John Grotzinger)، یکی از دانشمندان مرتبط با پروژه Curiosity از کلتک میگوید: «ما یک محیط قابل سکونت یافتهایم که مدرکِ محکمی است برای وجود حیات در مریخ، به طوری که اگر این آب پیرامون شما قرار داشت و شما بر روی سیاره بودید، می توانستید آن را بنوشید».
مریخ نورد Curiosity در مدت یکسالی که از فرودش به سطح مریخ می گذرد بسیار پر کار بوده است. این مریخ نورد در حفره Gale فرود آمد تا کوهی به نام Mount Sharp را با ارتفاع 5 کیلومتری در مرکز این حفره کاوش کند.
منطقهای که محققان تصمیم گرفتند صخره ای از آن را حفاری کنند، Yellowknife Bay نام دارد -این کار برای اولین بار است که بر روی سیاره دیگری انجام میشود. مایکل میر (Michael Meyer ) رهبر گروه دانشمندانِ پروژه مریخ، در این باره میگوید: « مریخ، بیوگرافی و تاریخچه خود را در دلِ صخرههای حفره Gale نوشته است».
حفاری و نمونهبرداری که Curiosity انجام داده، یکی از مهمترین چهرههای مریخ را آشکار میکند، چون سطح مریخ میتواند فریبدهنده باشد. تابشی که بر خاکِ سطح فرود میآید، ساختار شیمیایی آن را تغییر میدهد، و بادها، مواد را از مکان اصلی که بوجود آمده اند دور میکنند. اما با حفر کردن تنها 6 سانتیمتر، Curiosity به سنگ بستر رسید و بنا به گفته دیوید بلک ( David Blake) از مرکز تحقیقاتی آیمز ناسا: « همانطور که میدانید همه چیز در آنجا شکل گرفته است».
دانشمندان زمانی که پودرهای داخل صخره حفر شده را دیدند، هیجانزده شدند. پودر بدست آمده به رنگ خاکستری بود، مدرکی که نشان میداد این خاک تاحدی از محیط خشنی که ظاهر مریخ را قهوهای مایل به سرخ کرده در امان مانده است.
ابزارهای نصب شده بر روی مریخنورد، مواد شیمیایی مانند کلسیم سولفات، را شناسایی کردند که تنها میتواند در محیطهای غیراسیدی بوجود آید، که محور اصلی حیات بر روی کره زمین است.
این مریخنورد هیچ ترکیبی از ترکیبات آلی کربن که اساس آمینواسیدها و شکرها را تشکیل میدهد نیافته است – اینها ترکیبات اصلی برای حیات پیچیده بر روی زمین هستند. اگرچه، گراتزینگر خاطر نشان میکند که بسیاری از موجودات زنده تک سلولی بر روی زمین، در محیطهای غیرآلی رشد کردهاند. پودر حفاریشده شامل هیدروژن، کربن، سولفور، نیتروژن، فسفور و اکسیژن است- عناصری که میتواند به عنوان یک منبع انرژی شیمیایی برای حیات میکروبی تلقی شود.
در حالی که محققان ناسا از نتایج این تحلیل مطمئن هستند، دانشمندان تاکید دارند که یک یا دو نمونه دیگر لازم است تا این نتایج را تایید کند و اطمینان دهد که هیچ کدام از مواد شیمیایی، از آلایندههای خود مریخ نورد نبودهاست. دانشمندان امیدوارند نمونه حفاریشده دیگری را در ماه می داشته باشند، قبل از اینکه مریخنورد را به سمت Sharp Mount بفرستند.
دانشمندان در نهایت سعی دارند چهره مریخ در میلیاردها سال پیش را بازسازی کنند، یعنی زمانی که گرمتر و مناسبتر از امروز بودهاست. حفاریهای دیگر، مواد شیمیایی بیشتری را استخراج خواهد کرد، در حالی که تستهای آزمایشگاهی تعیین خواهند کرد که چگونه ترکیبات مختلف در گذر زمان تجزیه و متلاشی شدهاند.
حفره MAVEN هدف بعدی محققان برای کاوش است، آنها سعی دارند گازهای خارج شده از اتمسفر مریخ را که ممکن است هنوز تاحدی در سطح آن موجود باشد، را بررسی کنند.
گروتزینگر میگوید هدف بلند مدت ما، مقایسه زمین شناسی و آبوهوای گذشته مریخ با زمین کنونی است. به این ترتیب میتوان فهمید که زمین و مریخ، قبل از تبدیل شدن به چهره کنونیشان، مسیرهای بیولوژیکی مشابهی را طی کردهاند.
دانشمندان با استقرار یک دستگاه 2 میلیارد دلاری در ایستگاه بین المللی فضایی در آستانه توضیح " ماده تاریک" به عنوان یکی از اسرار آمیزترین حقایق درباره کیهان و کل جهان هستند.به گزارش خبرگزاری مهر، یک گروه بین المللی از دانشمندان که اظهار می دارند این آشکار ساز اشعه کیهانی نخستین سرنخ از ماده تاریک را که هرگز پیش از این به طور مستقیم مشاهده نشده را یافته است.
این تیم اظهار داشته که نخستین نتایج از دستگاه طیف نگار آلفا مغناطیسی که دوسال پیش به فضا پرتاب شد نخستین شواهد از وجود یک پدیده فیزیکی را نشان داده که می تواند همان ماده عجیب و ناشناخته باشد که دانشمندان در جستجوی آن هستند.
دستگاه طیف نگار آلفا مغناطیسی، یک نوع شتابگر ذرات است که به " برخورد دهنده بزرگ هادرون فضایی" هم مشهور شده است که اشاره ای به برخورد دهنده بزرگ هادرون روی زمین دارد. نخستین نتایج از این دستگاه یک نگاه اجمالی به چیزی را فراهم کرده که می تواند ماده تاریک باشد.
ساموئل تینگ فیزیکدان برنده جایزه نوبل که ریاست این تیم را در آزمایش فیزیک ذرات اروپا نزدیک ژنو برعهده دارد اظهار داشت که وی انتظار دارد ظرف چند ماه به نتایج جامع تری دست یابد.
نتایج بدست آمده براساس مازاد پوزیترونها به عنوان ذرات ریزاتمی باردار مثبت است.
مایکل ترنر فیزیکدان دانشگاه شیکاگو به عنوان یکی از برجسته ترین دانشمندان در زمینه ماده تاریک گفت: این داستان اکتشاف 80 ساله است که درحال حرکت به سمت پایان خود است. نتایج بیشتر این دستگاه می تواند داستان را خاتمه دهد.
شناسایی نهایی آنچه که این ماده معمایی و مبهم را تشکیل داده می تواند عرصه های جدیدی از تحقیق را باز کند که در آن میان می توان به احتمال وجود چندین کیهان و ابعاد دیگر اشاره کرد.
یک تیم بین المللی در مرکز تحقیقات هسته ای سرن در ژنو اعلام کردند که به وسیله دستگاه آشکار ساز اشعه های کیهانی در ایستگاه فضایی طی 18 ماه گذشته به نخستین رد فیزیکی به جای ماده توسط ماده تاریک دست یافته اند.
آنها یک تغیر ولتاژ از ذرات پوزیترون را مشاهده کرده اند که به واسطه واپاشی ماده تاریک ایجاد شده است.
ساموئل تینگ رئیس این پروژه در سرن اظهار داشت که هنوز هم باید به اطلاعات بیشتری دست یابیم تا اطمینان حاصل کنیم که ماده تاریک مشاهده شده است. طی ماه های آینده طیف نگار آلفا مغناطیسی می تواند به طور کامل به ما بگوید که آیا این پوزیترونها نشانه ای برای ماده تاریک هستند یا منشأ دیگری برای آنها وجود دارد.
چرا که براساس اظهارات تینگ، این احتمال وجود دارد که این تغییر ولتاژ توسط پالسارها ایجاد شده باشد، ستاره های نوترونی درحال گردشی که امواج ضربانی منتشر می کند.
ماده تاریک در اخترشناسی و کیهانشناسی، ماده ای فرضی است که چون از خود نور گسیل یا بازتاب نمیکند، نمیتوان آن را به طور مستقیم مشاهده کرد، اما از اثرات گرانشی موجود بر روی اجسام مرئی، مثل ستارهها و کهکشانها، میتوان به وجود آن پی برد.
بر اساس مشاهدات فعلی که بر روی ساختارهایی بزرگتر از کهکشانها صورت گرفته است و همچنین مطالب مربوط به انفجار بزرگ، ماده تاریک و انرژی تاریک تشکیل دهنده بخش زیادی از جرم موجود در جهان قابل مشاهده است. اجزای ماده تاریک جرم بسیار بیشتری از قسمت دیده شدنی کائنات دارند.
فقط حدود 4 درصد از مجموع کل چگالی انرژی در کیهان را میتوان مستقیم مشاهده کرد که این مقدار شامل باریونها و تابشهای الکترومغناطیسی نیز میشود. همچنین تصور میشود که 22 درصد از ماده تاریک تشکیل شده باشد و 74 درصد باقی مانده را نیز انرژی تاریک تشکیل داده باشد که همانند ماده تاریک در فضای کائنات توزیع شده و به همان اندازه ماده تاریک ناشناخته و مجهول ماندهاست.
مطابق تحقیقات جدید در دانشگاه مونترئال، یک «ضربان قلب خورشیدی» مغناطیسی در عمق درون این ستاره میتپد و انرژی تولید میکند که منجر به ایجاد جرقهها و لکههای خورشیدی میشود.به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، جدیداً یک شبیهسازی ابررایانهای جدید که در نشریه Science تشریح شده، واژگونیهای میدان مغناطیسی دورهای خورشید را مطالعه کرده است.
طبق این مدل، هر چهل سال یک بار، باندهای میدان مغناطیسی ناحیه خورشید جهت یا قطبیتشان را تغییر میدهند. این چرخه حدود چهار برابر طولانیتر از چرخه لکه خورشیدی 11 ساله است که بر سطح فعالیت خورشیدی حکمرانی میکند.
به گفته دانشمندان، مدلبندی چنین فرایند منظم و طولانی امری قابل توجه است زیرا دهههاست که مدلبندی این ستاره به یک مشکل ویژه تبدیل شده است.
نخستین گام در این راستا در دهه 1980 صورت گرفت و طی آن فقط تقریبی از تلاطم (turbulence) درون خورشید شکار شد.
چاربونو و تیمش در مطالعات خود از ابررایانههایی دانشگاه مونترئال استفاده کردند که به شبکهای از رایانههای عظیم موسوم به Calcul Québec متصل هستند.
به گفته این دانشمندان، مدل ارائه شده آنها کامل نیست زیرا لکهها، جرقههای خورشیدی و پدیدههای مشابه برای مدلبندی با توان محاسباتی کنونی بسیار کوچک هستند.
هماکنون چندین گروه علمی در تلاش برای مدلبندی تغییر در شفافیت خورشید هستند.
هنگام مدلبندی کردن خورشید به عنوان یک کل، دانشمندان بر این موضوع تمرکز میکنند که چگونه انتقال انرژی و شفافیت خورشید طی دههها تغییر میکند و سالهاست که آنها پی بردهاند خورشید زمانی که فعالتر است درخشانتر است.
در طول این بازه زمانی، ستاره میزبان منظومه شمسی، لکههای خورشیدی تیرهتر و همچنین ساختارهای مغناطیسی کوچکی را ایجاد میکند که سطح را روشن میکنند. چگونگی شکلگیری این ساختارها تحت مطالعه است.
چاربونو و تیمش در حال بررسی این موضوع هستند که چگونه میدان مغناطیسی خورشید بر روی انتقال انرژی از درون به بیرون اثر میگذارند.
به گفته این محقق، بین انتقال انرژی همرفتی و چرخه مغناطیسی ارتباط وجود دارد و میتوان این موضوع را با شبیهسازی و مشخص کردن جریانها (متغیرهای اصلی) اندازهگیری کرد.
هنگامی که یک چرخه مغناطیسی در شبیهسازی ایجاد و طراحی میشود، میتوان چگونگی اثرگذاری این موضوع بر انتقال همرفتی و درخشندگی خرشیدی را تحلیل کرد.
روز گذشته، یک موشک از مرکز پروازی هند به فضا ارسال شد که حامل محمولههای ارزشمند از جمله یک گوشی هوشمند حاوی جیغ انسان به فضا بود.
به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) این پروژه، محصول کار دانشمندان دانشگاه سوری بوده که قصد دارند با آن، این نظریه را که هیچ کس در فضا صدای جیغ شما را نخواهد شنید، آزمایش کنند.
تلفن هوشمند STRaND-1 قرار است 10 ویدیو از جیغ انسان را که از میان 100 ویدئوی ارسالی مردم از سراسر جهان برای انتشار در فضا انتخاب شده، پخش کند.
طبق این نظریه از آن جایی که فضا دارای خلأ بوده و هیچ مولکولی وجود ندارد، صدا نمیتواند حرکت کند چرا که ارتعاشات حمل نمیشوند.
این آزمایش بر دوام قطعات استاندارد تجاری در فضا نظارت خواهد کرد. از دیگر آزمایشات این پروژه، بررسی دو سیستم نیروی محرکه نوآورانه خواهد بود.
اولین سیستم موسوم به WARP DriVE از یک ترکیب آب و الکل به عنوان نیروی محرکه استفاده کرده و دومین فناوری نیروی رانشی پلاسما تکانشی است که از یک جریان الکتریکی برای گرم کردن و تبخیر ماده و ایجاد یک گاز باردار برای سرعت بخشیدن در یک جهت میدان مغناطیسی و حرکت ماهواره در جهتهای دیگر بهره میبرد.
این ماموریت اولین ماهواره کنترل شده با تلفن هوشمند بوده و برای شش ماه در مدار زمین باقی خواهد ماند.
این ماهواره با وزن 4.3 کیلوگرم و اندازه 10 سانتیمتر در 30 سانتیمتر از بلندگو و میکروفون برخوردار بوده که ماهوارههای رایج دیگر فاقد آن هستند، از این رو محققان تصمیم گرفتند برنامه «جیغ در فضا» را که محصول برنده دانشمندان کمبریج در رقابت 2011 برای طراحی برنامه ویژه برای STRaND-1 بود، بر روی آن استفاده کنند.
در ابتدا این ماهواره با یک رایانه استاندارد آنبرد کنترل شده اما در مرحله دوم ماموریت گوشی هوشمند نکسوز گوگل بوده، با برنامههای خاص کنترل را در دست خواهد گرفت.
یکی از این برنامهها موسوم به iTesa قرار است بزرگی میدان مغناطیسی اطراف گوشی را در مدار ثبت کند.
این برنامه 360 با استفاده از دوربین داخلی پنج مگاپیکسلی گوشی تصاویر را ثبت کرده و به عنوان یک شیوه سازماندهی موقعیت ماهوراه عمل خواهد کرد.
به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، این دستاورد به دو حالت شناخته شده مغناطیس اضافه شده و سومین حالت مغناطیسی به شمار میرود.
این کار تجربی که وجود یک ماده جدید موسوم به «مایع چرخشی کوانتومی(QSL)» را نشان داده، در مجله نیچر منتشر شده است.
QSLیک بلور، جامد است، اما حالت مغناطیسی آن به عنوان یک مایع توصیف میشود. بر خلاف دو نوع دیگر مغناطیس، جهتهای مغناطیسی هر ذره درون آن بطور مداوم نوسان داشته و شبیه به حرکت مداوم مولکولها در یک مایع واقعی است.
به گفته محققان، هیچ نظم ایستایی برای جهتهای مغناطیسی موسوم به لحظات مغناطیسی درون ماده وجود ندارد. اما یک تعامل قوی میان آنها وجود داشته و به دلیل تاثیرات کوانتومی در یک محل نمیمانند.
اگرچه اندازهگیری یا اثبات وجود این حالت عجیب سخت است، این یکی از قویترین مجموعه دادههای تجربی است که این کار را انجام میدهد.
فرومغناطیس که مغناطیس ساده یک آهنربا یا سوزن قطبنما بوده، از قرنها پیش شناخته شده بوده است.
پیشبینی و کشف ضد فرومغناطیس که پایه مغناطیسخوانها در دیسکهای سخت رایانههای امروزی است، در سال 1970 منجر به دریافت جایزه نوبل فیزیک توسط لوئی نیل و در سال 1994 برای کلیفورد شال، استاد بازنشسته موسسه فناوری ماساچوست شد.
در نوع دوم مغناطیس یعنی ضد فرومغناطیس، میدانهای مغناطیسی یونهای درون یک فلز یا آلیاژ یکدیگر را خنثی میکنند.
در هر دو مورد موجود، مواد تنها زمانی که تا زیر یک دمای خاص سرد شوند، خاصیت مغناطیسی پیدا میکنند.
فیلیپ اندرسون، یک نظریهدان ارشد، ابتدا مفهوم یک گونه سوم را در سال 1987 مطرح و اظهار کرد که این حالت میتواند با ابررساناهای با حرارت بالا مرتبط باشد.
از آن زمان فیزیکدانان به دنبال چنین حالتی بودهاند و تنها در سالهای اخیر بوده که پیشرفتهایی حاصل شده است.
این ماده یک بلور ماده معدنی موسوم به «هربرتاسمیت» است که نام خود را از هربرت اسمیت، معدن شناس انگلیسی گرفته است که این ماده را برای اولین بار در سال 1972 در شیلی کشف کرد.
محققان ابتدا در سال گذشته توانستند یک بلور بزرگ خالص از این ماده را در فرآیندی که 10 ماه بطول انجامید، بسازند و از آن زمان تاکنون به بررسی دقیق ویژگیهای آن پرداختهاند.
در حالیکه بیشتر مواد از حالت کوانتومی گسسته برخوردارند که تغییرات آنها به شکل اعداد صحیح بیان میشود، ماده QSL حالتهای کوانتومی کسری را به نمایش گذاشته است.
در حقیقت محققان دریافتند که این حالتهای برانگیخته موسوم به اسپیونها یک تسلسل را ایجاد میکنند. به گفته محققان، این مشاهدات برای اولین بار است که انجام شده است.
اگرچه به گفته محققان، کاربردی کردن این پژوهش ابتدایی زمان زیادی را خواهد برد. این کار میتواند به پیشرفتهایی در حوزه ذخیره دادهها یا ارتباطات با استفاده از پدیده برانگیخته کوانتومی موسوم به درهمتنیدگی دوربرد منجر شود که در آن دو ذره با مسافت بسیار میتوانند بطور آنی یکدیگر را تحت تاثیر قرار دهند.
این یافتهها همچنین میتواند در پژوهشهای ابررساناهای با حرارت بالا مورد استفاده قرار گرفته و در تهایت منجر به توسعههای جدید در این حوزه شود.
دکتر علی کسائیان- مجری طرح در گفتگو با خبرنگار مهر، محور تحقیقات خود را در حوزه انرژیهای خورشیدی ذکر کرد و گفت: بر اساس پروژه ملی در زمینه سیستمهای فتوولتائیک که در پژوهشگاه صنعت نفت تعریف شد، چندین دانشگاه در آن همکاری دارند و دانشگاه تهران نیز به یکی از دانشگاههای محوری در این زمینه با پژوهشگاه نفت همکاری میکند.
وی طراحی و ساخت سلول فتوولتائیک حرارتی (PVC) را از جمله طرحهای تحقیقاتی در این زمینه دانست و افزود: در این راستا دانشکده علوم و فنون نوین دانشگاه تهران اقدام به طراحی سلول فتوولتائیک حرارتی (PVC) کرد که به طور همزمان قادر به تولید الکتریسیته و حرارت است.
کسائیان با اشاره به جزئیات این طرح، خاطر نشان کرد: دمای استاندارد برای عملکرد مناسب سیستمهای فتوولتائیک 25 درجه سیلسیوس است و در صورت بالا رفتن دما 2 تا 3 درصد راندمان این سیستمها کاهش مییابد.
وی با اشاره به دمای بیش از 40 درجه در تابستان، اضافه کرد: افزایش دما موجب تجمع حرارت در سیستم فتوولتائیک میشود که این امر موجب کاهش عمر مفید سلولهای فتوولتائیک خواهد شد.
کسائیان با بیان اینکه در این پروژه تحقیقاتی اقدام به بهبود عملکرد سیستمهای فتوولتائیک کردیم، ادامه داد: در این پروژه اقدام به دفع حرارت از سیستم کردیم به گونهای که توانستیم بیشترین توان الکتریسیته را از آن تولید کنیم ضمن آنکه حرارت ایجاد شده در سیستم به صورت انرژی گرمایی بازیابی کردیم.
مجری طرح به بیان مزایای سلول فتوولتائیک تولید شده پرداخت و یادآور شد: سیستم طراحی شده مجهز به سنسور و دیتا لاگر است و از این طریق میتوان 18 پارامتر مانند دما و اطلاعات فنی را ثبت کرد.
وی بهبود در انتقال حرارت را از دیگر مزایای این محصول نام برد و خاطرنشان کرد: با بهبود سلول فتوولتائیک طراحی شده توانستیم 15 تا 20 درصد دریافت انرژی از سیستم را افزایش دهیم.
کسائیان سیستم انتقال گرما در این سیستم را "هواخنک" دانست و اضافه کرد: در برنامههای توسعهای این سیستم قرار است بر روی سیستم "آب خنک" تحقیقاتی را در دستور کار قرار دارد. در این سیستم بر روی پرههایی که برای انتقال حرارت مورد استفاده قرار میگیرد تحقیقاتی انجام خواهیم داد تا بتوانیم انتقال حرارت بیشتری از سیستم به دست آوریم
برخلاف کسانی که فریب توهم پایان جهان در 21 دسامبر 2012 را خورده و خود را آماده مواجهه با این حادثه میکنند، زندگی مایاهای ساکن در جنوب مکزیک در آرامش کامل جریان دارد.
کتاب ها و فیلم های مختلفی بر اساس پیش بینی تقویم باستانی مایاها مبنی بر پایان جهان در روزهای پایانی سال 2012 میلادی نوشته و ساخته شدهاند که فرضیههای عجیبی را مطرح کردهاند.
امکان برخورد سیاره «نیبیرو» با زمین، برعکس شدن میدان مغناطیسی زمین و ایجاد گرداب های عظیم، کشیده شدن ناخواسته زمین به سوی یک سیاهچاله عظیم و فرو رفتن در آن از جمله تهدیداتی است که شایع شده زمین را در 21 دسامبر 2012 تهدید می کند!!
با نزدیک شدن به تاریخ 21 دسامبر 2012 (اول دی) بحث ها در خصوص تحقق پیش بینی مایاها مبنی بر پایان جهان شدت گرفته است.
ساخت کپسول های نجات بسیار مقاوم موسوم به «کشتی نوح» در چین، گذرگاه طاقدار بزرگ به سبک مایاها از یخ و ذخیره شمع، شکر و کبریت در روسیه از جمله اقداماتی است که افراد ساده لوح برای برای نجات در آخرین روز دنیا دست به آن زده اند.
باستان شناسان اعلام کرده اند که هیچگونه شواهدی مبنی بر پیش بینی مایاها برای بروز حوادثی از جمله تاریکی زمین، برخورد سیارک عظیم یا فرو رفتن در سیاهچاله به دست نیامده و این حوادث خرافه های زائیده ذهن بشر هستند.
آخرین روز از تقویم 5125 ساله شمارش بلند (Long Count) مایاها که دوره ای موسوم به سیزدهمین «باکتون» (13th Baktun) نامیده می شود، در روز 21 دسامبر 2012 میلادی پایان می یابد.
این تقویم تنها برای ستاره شناسان کاربرد داشته و اقوام مایا عموما از تقویم فصل زراعی استفاده می کنند.
اما روزگار اقوام مایا ساکن در شبه جزیره یوکاتان مکزیک در چند روز مانده به پایان دنیا کاملا عادی بوده و هیچ نشانه ای از آماده شدن آنها برای نابودی زمین دیده نمی شود. کشاورزان و روستائیان نیز کارهای عادی و رزمره خود را انجام می دهند.
گروهی از مایاهای ساکن یوکاتان در حال برگزاری مراسمی برای گرامیداشت پایان چرخه تقویم «شمارش بلند» بوده و خود را برای شروع دوره جدید آغاز می کنند.
آنها معتقدند که این روز نیز مانند نخستین روز سال 2000 میلادی یا تاریخ 6/6/2006 بدون روی دادن حادثه خاصی سپری خواهد شد و اساسا ترس در خصوص پیش بینی پایان دنیا در 21 دسامبر 2012 بی مورد است.
«پیترونیلو پنا» یکی از کشیشان مایا ساکن این منطقه تأکید می کند: جهان قطعا روزی به پایان خواهد رسید، اما ما نیز نمی دانیم که این تاریخ چه زمانی فرا می رسد و پیش بینیای توسط اقوام باستانی مایاها در این خصوص انجام نشده است.
محققان ناسا تأکید کرده اند، هیچ سیارک یا ستاره دنباله داری در مسیر حرکت به سوی زمین قرار ندارد که در غیر این صورت به وضوح در آسمان قابل مشاهده خواهد بود.
به گزارش سرویس فناوری ایسنا، این لنز به دلیل نازک بودن فاقد عیوبی نظیر انحراف نوری است که این موجب میشود نقطه کانونی آن قابل تعریف باشد. توان تمرکز این لنز به مقدار حد تعیین شده توسط قانون پراش نزدیک شده است.«فدریکو کاپاسو» از پژوهشگران مدرسه مهندسی هاروارد میگوید: اگر بتوانیم این لنز را جایگزین لنزهای مورد استفاده در تلفنهای همراه کنیم، آن گاه میتوان ضخامت این تلفنها را کاهش داد و آنها را تا حد یک کارت اعتباری نازک کرد. بیشتر ادوات نوری که در دستگاهها یافت میشود، به دلیل دارا بودن شکل انحنایی جهت عبور نور، ابعاد تودهای دارند؛ اما این لنزی که ما تولید کردهایم بسیار صاف بوده و ضخامتی در حد 60 نانومتر دارد.
در لنزهای معمولی، پرتو نور از بخش میانه و ضخیمتر بسیار آهستهتر از بخشهای نازکتر عبور میکند، این تغییر سرعت موجب تغییر و تاخیر فاز شده و در نهایت شکستگی و متمرکز شدن را به دنبال خواهد داشت.
این لنز جدید کمی متفاوت از لنزهای رایج است، به طوری که در سطح آن نانوساختارهایی قرار داده شده که به آنها آنتن نوری گفته میشود. این آنتنها عناصر فلزی هستند که موجب بروز تاخیر فاز اندکی در نور شده که این کار باعث شکست نور میشود. با تغییر و تنظیم فواصل موجود میان نانوآنتنها میتوان طول موج عبوری از این لنزها را تنظیم کرد.
در واقع این آنتن چیزی جز یک نوسانگر نیست که میتواند نور را در خود ذخیره کرده و سپس با کمی تاخیر آن را رها کند. این کار موجب تغییر جهت نور میشود، دقیقا شبیه حالتی که در لنزها رخ میدهد. این لنز جدید مشکل انحراف منوکروماتیک ندارد. انحراف کروی، کما و آستیگماتیسم در این لنز حذف شده است. وقتی که پرتو به این لنز برخورد میکند، از مرکز آن عبور کرده و پخش میشود، بنابراین به روشهای اصلاحی پیچیده نیازی ندارد.
نتایج این تحقیق در نشریه «Nano Letters» به چاپ رسیده است. در این مقاله جزئیات ساخت این لنز درج شده است. برای تولید این لنز از یک لایه نازک طلا استفاده شده است، محققان بخشی از لایه طلا را از سطح سیلیکون زدودند تا در نهایت ساختاری v شکل باقی بماند.
بیشترین کاربرد این لنز در طیف سنجی و تصویربرداری است، البته در حال حاضر کارایی تمرکز در این لنز پایین است، اما محققان معتقدند که این مشکل به راحتی قابل رفع است.
